Strona główna » Franz Grillparzer
| A A A
polski
Akademia Humanistyczna
Kolekcja Niemieckiej Poezji Klasycznej

Biblioteka Główna im. Andrzeja Bartnickiego

Wydawnictwo Typografia Pułtusk

Bibliotheca Augustana
 
FRANZ GRILLPARZER


Portret z ok. 1840 roku. Deutsches Historisches Museum, Berlin

Franz Seraphicus Grillparzer, ur. 15 stycznia 1791 w Wiedniu. W ślad za ojcem obrał studia prawnicze. Początkowo zarabiał na życie jako nauczyciel domowy
i urzędnik, od 1813 roku pozostawał w służbie państwowej. Jako pisarz był rozdwojony między nadal żywymi, choć już lekko zdystansowanymi impulsami romantyzmu a lojalnością wobec konserwatyzmu austriackiej monarchii. Zajmował się komponowaniem i zagadnieniami muzyki. Nad trumną Beethovena została wygłoszona jego mowa pogrzebowa, będąca zarazem wielką pochwałą sztuki. Pisał tragedie osnute na motywach antycznych (Safona, Złote runo, Fale morza i miłości – z wątkiem Hero i Leandra), również historycznych (Żydówka z Toledo),
z upodobaniem do formy klasycznej. Spośród nowel rozgłos zyskały zwłaszcza Klasztor pod Sandomierzem i Biedny muzykant. Wiersze zamieszczał w czasopismach najczęściej zaraz po ich napisaniu i dopiero wkrótce po śmierci pisarza – 21 stycznia 1872 w Wiedniu – ukazały się jako druk książkowy w 10-tomowym wydaniu zbiorowym. Zwracają w nich uwagę refleksy własnej rozdartej świadomości i nuty żartobliwej autoironii. Razem z Mörikem i Annettą Droste należy do poetów okresu restauracji 1815–1848, od końca XIX wieku nazywanego biedermeierem, najpierw nieco prześmiewczo, potem coraz poważniej.



Carl Spitzweg, Niedzielny spacer, 1841