Strona główna » Ludwig Tieck » Rozkosz samotności
| A A A
polski
Akademia Humanistyczna
Kolekcja Niemieckiej Poezji Klasycznej

Biblioteka Główna im. Andrzeja Bartnickiego

Wydawnictwo Typografia Pułtusk

Bibliotheca Augustana
 
ROZKOSZ SAMOTNOŚCI

Ludwig Tieck

 

O miła samotności.
O słodki leśny cieniu,
Zielone łąki, ciche doliny.
U was tylko mieszka
Serdeczna radość.

Ptaszkowie mali,
Bądźcie ze mną zawsze,
Nadlatujące motyle,
Nigdy was moja przyjaźń niesyta!

Swobodnie
Wdychacie powietrze nieba,
Zapach kwiatów
Z tęsknym pożądaniem.
Budujecie sobie mieszkanko,
Wydychacie w gałęziach śpiewy
Przejęci ciszą niebiańską.

Daleko! daleko!
Leżysz świecie w dole,
Daleki grób.
O miła samotności!
O słodka radości serca!

Chodźcie udręczeni,
Z sercem zgnębionym.
Uciekajcie, wyrwijcie się z nędzy,
Zapewni wam dobra Natura,
Życzliwe Niebo,
Wysoko sklepioną salę,
Chmurami krytą, zieloną ruń:
Uciekajcie od zgiełku!

O miła samotności!
O słodka radości!

Przełożył Andrzej Lam

 

Wonne der Einsamkeit – w komedii Prinz Zerbino, 1798.