Strona główna » Heinrich Heine » Pieśń o Lorelei
| A A A
polski
Akademia Humanistyczna
Kolekcja Niemieckiej Poezji Klasycznej

Biblioteka Główna im. Andrzeja Bartnickiego

Wydawnictwo Typografia Pułtusk

Bibliotheca Augustana
 
PIEŚŃ O LORELEI

Heinrich Heine


Ach, nie wiem sam, co to znaczy,
Że tak mi smutno dziś,
Wspomnienie dawnej baśni
Natrętnie mąci mi myśl.
Już chłodno, mrok się zakrada
I cicho płynie Ren;
Czerwony promień pada
Na szczyt wysoki ten.

Tam siedzi cud dziewczyna,
Gdzie płonie szczyt jak stos,
Klejnotem złotym błyska
I czesze swój złoty włos,
Grzebieniem złotym czesze
I cudną śpiewa pieśń;
W dal płyną tony potężne
Melodii czarownej tej.

Żeglarz w kruchej łódeczce
W tym smutku roni łzy;
Skał już nie widzi więcej,
I patrzy tylko w ten szczyt.
Żeglarza pewnie wraz z łodzią
Pochłonie żywioł fal,
A pieśnią swoją cudowną
Sprawiła to Lorelei.

Przełożył Andrzej Lam

 

 

Posłuchaj
Richard Tauber (1891–1948) śpiewa pieśń Lorelei Friedricha Silchera (1789-1860)

Ich weiss nicht was soll es bedeuten,
Dass ich so traurig bin,
Ein Märchen aus uralten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.
Die Luft is kühl und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt,
Im Abendsonnenschein.

Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar,
Ihr gold'nes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar,
Sie kämmt es mit goldenem Kamme,
Und singt ein Lied dabei;
Das hat eine wundersame,
Gewalt'ge Melodei.

Den Schiffer im kleinen Schiffe,
Ergreift es mit wildem Weh;
Er schaut nicht die Felsenriffe,
Er schaut nur hinauf in die Höh'.
Ich glaube, die Wellen verschlingen
Am Ende Schiffer und Kahn,
Und das hat mit ihrem Singen
Die Loreley getan.