| A A A
polski
Akademia Humanistyczna
Kolekcja Niemieckiej Poezji Klasycznej

Biblioteka Główna im. Andrzeja Bartnickiego

Wydawnictwo Typografia Pułtusk

Bibliotheca Augustana
 
SPIS RZECZY

Słowo wstępne

FRYDERYK SCHILLER
Pieśń o dzwonie

Wmurowana mocno w ziemi
Bierzcie mocne bale z świerka
Rój pęcherzy białych skacze
Jak wyloty zbrunatniały!
Dobrze! Odlew niech się zacznie

Już przyjęła ziemia masy

Póki dzwon się nie ochłodzi
Rozbijajcie mi skorupę

Bóg radości mi nie skąpił!
Teraz naciągajcie linę


Das Lied von der Glocke

Aneks:
JOHANN W. GOETHE
Epilog do Dzwonu Schillera
W kostnicy to się działo...

Posłowie (Piotr Roguski)

Ryciny
Friedrich Georg Weitsch (1758–1828), Fryderyk Schiller, rys. kredą 1804.
    Staatliche Museen, Berlin.
Ferdinand Jagemann (1780–1820), Schiller na łożu śmierct, rys. kredą 1805
Johann G. Schadow (1764–1850), Goethe i Schiller w rozmowie, 1804.
Andreas Romberg (1767–1821),  Pieśń o dzwonie, kantata op. 25, 1809 (okładka).
Dzwon katedry w Szafuzie. Łaciński napis, który posłużył jako motto
Pieśni
    o dzwonie, widnieje od 1486 roku na dzwonie tej katedry (obecnie
    eksponowanym w krużganku przyległego klasztoru Wszystkich Świętych).
    Napis znaczy: Żywych wołam, umarłych płaczę, pioruny łamię. Kiedy pieśń
    Schillera stała się głośna, dzwon nazwano jego imieniem.